Pierwsze zapiski w języku norweskim datuje się na XII wiek, jednak niezwykle wyraźne są różnice pomiędzy tekstami pochodzącymi z wschodu oraz zachodu kraju. Pod koniec XII wieku w okolicach Throdheim zaczął klarować się kancelaryjny język norweski, przez jakiś czas oficjalnie używany w całym królestwie, a dokładnie do czasu wejścia Norwegi w unię z Danią. Od 1525 do 1814 język norweski wyszedł niemal kompletnie z użycia, był jedynie wykorzystywany na wsi przez słabo wykształconych chłopów. Dopiero na początku XIX wieku pisarze norwescy zaczęli silnie walczyć o swój ojczysty język, praktycznie od XVIII wieku wykorzystywali połączenie pisanego duńskiego z specyficznym dialektem Oslo, aby wskrzesić literacki język norweski Owa mieszanka była na początku nazywana riksmal, a od roku 1929 została ona zmieniona na bokmal, co można tłumaczyć jako język pisany, książkowy.
Jednocześnie od drugiej połowy XIX wieku powstawała druga odmiana języka norweskiego, nazywana na początku Iandsmal, a od roku 1929 nynorsk, czyli w tłumaczeniu nowonorweski. Został on opracowany na podstawie dialektów pochodzących z zachodniej części Norwegi. Próbowano scalić oba dialekty jednak okazało się to niemożliwe, ze względu na liczne protesty, dlatego oba języki są równouprawnione.